Bułat (stal)

Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi. Należy w nim poprawić: Czy rzeczywiście w IX wieku zginął płatnerz? A co z recepturą Pawła Piotrowicza Anosowa z 1828 roku?. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu w sekcji Dopracować Po wyeliminowaniu wskazanych powyżej niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

Bułat - dawna nazwa bardzo twardej i sprężystej stali używanej do wyrobu broni siecznej.

Charakterystyczną cechą bułatu były ułożone dendrycznie kryształy cementytu. Dzięki takiemu układowi twardy ale kruchy cementyt osadzony w miękkiej lecz sprężystej warstwie zapewniał twardość przy jednoczesnej sprężystości wyrobu końcowego.

Bułat był wytwarzany głównie na terenach Indii. Dokładny sposób otrzymywania bułatu nie jest obecnie znany^{[potrzebne źródło]}. Znany jest za to w bardzo skróconej wersji. Trzy rodzaje wysokogatunkowej stali skuwano w osiemdziesiąt warstw. Następnie składano w harmonijkę i skuwano ponownie.

Ostatni płatnerze będący w stanie wytworzyć bułat zginęli podobno w IX wieku naszej ery^{[potrzebne źródło]}.

Zobacz też: stal damasceńska