Cecil Frank Powell
Cecil Frank Powell (ur. 5 grudnia 1903 w Tonbridge, Kent, Wielka Brytania, zm. 9 sierpnia 1969 w Bellano, Włochy) - angielski fizyk, laureat Nagrody Nobla za rozwinięcie metody (kliszy) fotograficznej badania procesów jądrowych i za odkrycia związane z mezonami, dokonane przy zastosowaniu tej metody.
Ukończył Uniwersytet Cambridge w 1925, i w latach 1925-27 pracował w Cavendish Laboratory pod kierownictwem Charlesa Wilsona i Ernesta Rutherforda. W początkowym okresie pracy zajął się zjawiskami związanymi z kondensacją i zachowaniem pary, rezultaty jego badań miały bezpośredni wpływ na konstrukcję turbin parowych.
W 1927 po uzyskaniu doktoratu przeniósł się do uniwersytetu w Bristolu. W 1936 wziął udział w wyprawie naukowej do Indii jako sejsmolog, po powrocie kontynuował pracę na uniwersytecie bristolskim gdzie w 1948 otrzymał tytuł profesora.
W Bristolu zajmował się głównie rozwijaniem techniki dokładnego pomiaru ruchliwości pozytywnych jonów. W 1933 rozpoczął serię eksperymentów z promieniowaniem kosmicznym używając metody bezpośredniego zapisu zderzeń na emulsję fotograficzną. Skorzystał z tej samej metody badając energię neutronów – obliczał ją poprzez mierzenie długości śladu pozostawionego przez odbijany od neutronu proton. W trakcie badań, przy współpracy z Guiseppe Occhialini i César Lattes odkrył nową cząstkę, wcześniej teoretycznie przewidzianą przez Hideki Yukawę, pion.
Za swoje osiągnięcia otrzymał doktoraty honoris causa od uniwersytetów w Dublinie, Bordeaux i Warszawie, był także zagranicznym członkiem Akademii Nauk ZSRR.
W 1932 Powell ożenił się z Isobel Therese Artner, jego asystentką, z którą miał dwie córki.
