Cerusyt

Skocz do: nawigacji, szukaj
cerusyt
cerusyt
kryształ cerusytu na barycie

Cerusyt – minerał z grupy węglanów. Jest mineralem rzadkim.

Nazwa pochodzi od gr. keros = wosk, nawiązując do wyglądu tego minerału; od tej nazwy wywodzi się łac. cereus = o barwie wosku lub cerrusa = biały ołów (biel ołowiowa) – W. Haidinger 1845r.

Spis treści

[edytuj] Właściwości

Tworzy kryształy odznaczające się wyjątkowym bogactwem postaci: słupkowe, tabliczkowe, igiełkowe. Często tworzy zbliźniaczenia (kolankowe, gwiaździste, wachlarzowate), spotykany jest też w formie naskorupień. Dobrze wykształcone kryształy spotykane są w druzach. Jest izomorficzny z aragonitem, stroncjanitem. Jest bardzo kruchy, przezroczysty, czasami wykazuje efekt kociego oka. Czasami zawiera znaczne ilości srebra. W świetle ultrafioletowym wykazuje niebieską fluorescencję.

[edytuj] Występowanie

Powstaje w strefach utleniania kruszców ołowiu, głównie galeny, w obecności węglanów, pod wpływem wody zawierającej dwutlenek węgla. Powstaje też na hałdach starych kopalń kruszcowych.

Miejsca występowania: Namibia – Tsumeb; USA – Nowy Meksyk, Pensylwania, Kolorado, Arizona; Australia – Broken Hill , Włochy, Wielka Brytania, Czechy, Niemcy.

W Polsce – w okolicach Bytomia, Olkusza, w rejonie świętokrzyskim, na Dolnym Śląsku.

[edytuj] Zastosowanie

  • źródło otrzymywania ołowiu, niekiedy też srebra,
  • w starożytności po sproszkowaniu był używany jako puder kosmetyczny,
  • ma znaczenie naukowe (określanie genezy złóż),
  • poszukiwany przez kolekcjonerów.

[edytuj] Zobacz też

[edytuj] Linki zewnętrzne

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Cerusyt

[edytuj] Bibliografia

  • Atlas mineralogii –G.G.Gormaz , J.J.Casanovas – „Wiedza i życie”1992r.
  • W.Heflik, L.Natkaniec – Nowak – Minerały Polski – Wyd. „Antykwa” - 1998r.
  • J.Żaba - Ilustrowany słownik skał i minerałów – Videograf II Sp. z o. o - 2003r.
  • W. Schumann – Minerały świata – O. Wyd.”Alma- Press” 2003r.
Źródło: „http://pl.wikipedia.org/wiki/Cerusyt”