Cesarstwo zachodniorzymskie
| Imperium Romanum Pars Occidentalis Cesarstwo Zachodniorzymskie |
||||
|
||||
| Dewiza: Senatus Populusque Romanus (SPQR) (Senat i lud rzymski.) |
||||
| Język urzędowy | Łacina | |||
| Stolica | Mediolan od 402 roku Rawenna |
|||
| Ustrój polityczny | Monarchia absolutna | |||
| Ostatnia głowa państwa | Cesarz Romulus Augustulus | |||
| Data powstania | 395 | |||
| Data likwidacji | 476 | |||
| Religia dominująca | chrześcijaństwo | |||
 |
||||
Cesarstwo zachodniorzymskie
Cesarstwo wschodniorzymskie
Cesarstwo zachodniorzymskie – umowna nazwa zachodniej części Imperium Rzymskiego po podziale dokonanym po śmierci cesarza Teodozjusza Wielkiego w 395.
Jego pierwszym cesarzem był Honoriusz - syn Teodozjusza Wielkiego. Panował on od 395 do 423 roku. W 406 roku Rzymianie zrezygnowali z obrony ziem dzisiejszej Anglii. Za jego panowania, w 410 roku miasto Rzym po raz pierwszy od 800 lat został najechane przez barbarzyńców pod wodzą Alaryka. W czasie wędrówki ludów Rzym nawiedził najazd Hunów. Hunowie osiągnęli w tym czasie dyplomatyczną i militarną przewagę nad Bizancjum i Rzymem, co zawdzięczali rozwiniętej technice walki konnej i systemowi opłacania lojalności podległych plemion łupami pochodzącymi z plądrowania bogatych rzymskich miast na południu. W roku 451 Hunowie zostali pokonani przez rzymskiego wodza Aecjusza na Polach Katalaunijskich. Attyla cofnął się, ale w następnym roku (452) najechał północną Italię. Zburzył m.in. Akwileję, jednakże głód i panująca wśród Hunów zaraza skłoniły go do zaprzestania najazdu. Wkrótce po śmierci Attyli w roku 453 państwo Hunów rozpadło się, w wyniku klęski zadanej im w bitwie nad rzeką Nedao w Panonii przez Gepidów pod wodzą Ardaryka w roku 454. Następnie za Walentyniana II Rzym został ponownie splądrowany w 455 przez Wandalów. Nie była to jednak faktyczne plądrowanie lecz dobrze zorganizowana akcja grabieżców, polegające na dokładnym wywiezieniu rzemieślników, urzędników i dzieł sztuki. Sam Rzym dzięki temu wyludnił się i zbiedniał. Gdy minęło zagrożenie ze strony Hunów cesarstwo naprawdę zaczęło się rozpadać: (ziemie podane według dzisiejszych państw)
- Frankowie zajęli północną Francję i Belgię z Nadrenią,
- Anglosasi - Anglię z Walią,
- Burgundowie - pogranicze Francji, Włoch i Szwajcarii,
- Ostrogoci - Węgry, Austrię, Bośnię i Hercegowinę, Chorwację i Słowenię,
- Swebowie - północno - wschodnią Hiszpanię z północną Portugalią,
- Wizygoci - resztę Hiszpanii i Portugalii oraz południowo - zachodnią Francję
- a Wandalowie - Tunezję wraz z Korsyką i Sardynią.
Cesarstwo upadło w 476. Ostatni cesarz Romulus Augustulus został obalony przez germańskiego wodza Odoakra. Rok ten tradycyjnie uznaje się za koniec starożytności i początek średniowiecza. Z resztek cesarstwa (Italii kontynentalnej i Sycylii) Odoaker stworzył swoje własne państwo pod zwierzchnością Bizancjum. Z Italii usunęli go dopiero Ostrogoci.
[edytuj] Zobacz też
