Charles Le Brun

Charles Le Brun (le Brun) ( ur. 24 lutego 1619 w Paryżu, zm. 12 lutego 1690, tamże) - francuski malarz, architekt i dekorator, współtwórca stylu Ludwika XIV.

Uczeń Perriera i Voueta. W 1638 r. uzyskał tytuł nadwornego malarza. Od 1642 kształcił się w Rzymie u Poussina, ulegając zarazem wpływowi Pietra da Cortona. Powróciwszy do Paryża, założył w 1648 Akademię, której został profesorem, a następnie w 1683 dyrektorem. W roku 1662, dzięki poparciu J.B. Colberta, ministra Ludwika XIV, został mianowany malarzem królewskim Ludwika XIV, a w 1663 generalnym kustoszem królewskich zbiorów sztuki i dyrektorem Manufacture des Gobelins.

Lebrun był czynny we wszystkich gałęziach sztuki, oraz na polu przemysłu artystycznego (dostarczał projektów gobelinów dla Manufaktury paryskiej: „Historia Aleksandra”), wywierając decydujący wpływ na ówczesną sztukę francuską. Był zwolennikiem klasycyzmu.

Dzieła Lebruna cechuje dążenie do przepychu, monumentalizmu, realizowane paletą miedzianych i ciemnobłękitnych, przyszarzonych odcieni. Na jego twórczość szczególnie oodziałało malarstwo Rafaela, Poussina i malarzy dojrzałego baroku włoskiego, głównie P. de Cortony.

Wykonał liczne monumentalne malowidła w budowlach królewskich (klatka schodowa w Wersalu i malowidła w wielkiej galerii z czynami Ludwika XIV, liczne obrazy, m.in. Bankier Jabach z rodziną (Berlin), Sen Dzieciątka Jezus (Luwr), Krucyfiks z aniołami (Luwr).

[edytuj] Bibliografia

• Janusz Janowski, Le Brun Charles, 1619-1690, malarz i dekorator, współtwórca stylu Ludwika XIV, [w:] Encyklopedia Katolicka, Lublin 2004, t. X, kol. 610-611.