Ciąg arytmetyczny

Skocz do: nawigacji, szukaj

Ciąg arytmetyczny – ciąg liczbowy, w którym każdy wyraz można otrzymać dodając wyraz bezpośrednio go poprzedzający oraz ustaloną liczbę, zwaną różnicą ciągu. Zwykle mówiąc o ciągu arytmetycznym zakładamy, iż jego wyrazy są liczbami rzeczywistymi, choć sporadycznie rozważa się również ciągi arytmetyczne o wyrazach zespolonych.

Ciąg arytmetyczny nazywamy też (już coraz rzadziej) postępem arytmetycznym.

Spis treści

[edytuj] Definicja i przykłady

Ciąg liczbowy (a_{n}) \, nazywamy ciągiem arytmetycznym, jeśli dla pewnej liczby r \, (nazywanej różnicą ciągu) zachodzi

(\forall n\in\mathbb{N})( a_{n+1}=a_{n}+r).

Równoważnie, (a_{n}) \, jest ciągiem arytmetycznym wtedy i tylko wtedy gdy

a_{n+1}-a_n=a_{n+2}-a_{n+1} \, dla wszystkich n \, naturalnych.
Przykłady
  • ciąg: 1, 3, 5, 7, 9, ... jest arytmetyczny (jego różnicą jest 2), natomiast
  • ciąg: 1, 3, 4, 5, 7, 8, 9, 11, 12, ... nie jest arytmetyczny (3-1=2, lecz 4-3=1).

Każdy ciąg stały jest ciągiem arytmetycznym, gdyż różnica takiego ciągu wynosi 0.

[edytuj] Własności

  • Ciąg arytmetyczny o różnicy r \, ma następujący wzór ogólny:
a_n = a_1 + (n-1)r \,
  • Zatem, aby wyznaczyć pierwszy wyraz a1 ciągu arytmetycznego oraz jego różnicę r wystarczy znać dwa wyrazy tego ciągu.
  • Trzy liczby ustawione w danej kolejności tworzą ciąg arytmetyczny wtedy i tylko wtedy, gdy środkowa jest średnią arytmetyczną dwóch skrajnych:
a_n = \frac{a_{n-1} + a_{n+1}}{2}
  • Ciąg arytmetyczny liczb rzeczywistych jest zawsze ciągiem monotoniczmym - rosnącym, gdy różnica ciągu jest dodatnia, malejącym, gdy jest ujemna, lub stałym, gdy jest równa 0.

Suma Sn początkowych n wyrazów ciągu arytmetycznego jest równa średniej arytmetycznej wyrazów pierwszego i n-tego pomnożona przez liczbę wyrazów n:

S_n = a_1+a_2+\dots+a_n=\frac{a_1 + a_n}{2}n =\frac{2a_1 + (n-1)r}{2}n

Formuła zbliżona do powyższej była podana w 1202 przez Leonarda z Pizy w jego dziele Liber Abaci (rozdział II.12). Często jest powtarzana historia według której Carl Friedrich Gauss miał odkryć formułę na sumę ciągu arytmetycznego w wieku siedmiu lat[1].

Dowód wzoru

Wyraźmy sumę n pierwszych wyrazów ciągu arytmetycznego dwoma sposobami:

S_n=a_1+(a_1+d)+(a_1+2d)+\dots\dots+(a_1+(n-2)d)+(a_1+(n-1)d) oraz
S_n=(a_1+(n-1)d)+(a_1+(n-2)d)+\dots\dots+(a_1+2d)+(a_1+d)+a_1

(gdzie po prawej stronie drugiego równania sumowane wyrazy ciągu wypisane są w odwrotnej kolejności).

Po dodaniu powyższych dwóch równań stronami otrzymamy

2S_n=\Big(a_1+(a_1+(n-1)d)\Big)+\Big((a_1+d)+(a_1+(n-2)d)\Big)+\dots\dots+\Big((a_1+(n-3)d)+(a_1+2d)\Big)+\Big((a_1+(n-2)d)+(a_1+d)\Big)+\Big((a_1+(n-1)d)+a_1\Big)

a stąd

2S_n=\Big(2a_1+(n-1)d\Big)+\Big(2a_1+(n-1)d\Big)+\dots\dots+\Big(2a_1+(n-1)d\Big)+\Big(2a_1+(n-1)d\Big)+\Big(2a_1+(n-1)d\Big)

i

2Sn = n(2a1 + (n − 1)d)

Pamiętając, że an = a1 + (n − 1)d, powyższą równość możemy przekształcić do:

S_n=\frac{n[2a_1 + (n-1)d]}{2}=\frac{n( a_1 + a_n)}{2}.

[edytuj] Zobacz też

Wikibooks

[edytuj] Przypisy

  1. ↑ MacTutor podaje tę historię twierdząc, że chodziło o dodanie kolejnych liczb naturalnych od 1 do 100, zobacz [1], natomiast E.T. Bell w książce Men of Mathematics podaje, że chodziło o bardziej skomplikowany przypadek.
Źródło: „http://pl.wikipedia.org/wiki/Ci%C4%85g_arytmetyczny”