Dicynodonty
| Dicynodonty | |
 Placeriasy |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarioty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | synapsydy |
| Rząd | terapsydy |
| Podrząd | anomodonty |
| Infrarząd | dicynodonty |
| Nazwa systematyczna | |
| Dicynodontia | |
| Owen, 1859 | |
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Dicynodonty (Dicynodontia) – infrarząd synapsydów z rzędu terapsydów (Therapsida, tzw. „gady ssakokształtne”).
Żyły od późnego permu na wszystkich kontynentach, głównie w południowej Afryce. Większość z nich wyginęła w późnym triasie, wraz z pojawieniem się dinozaurów. Do niedawna sądzono, że wymarli wtedy wszyscy ich przedstawiciele, jednak w 2003 w serwisie News in Science doniesiono o odkryciu enklawy dicynodontów w Australii (w północnej części stanu Queensland), gdzie żyły one jeszcze 105 mln lat temu[1][2]. W Polsce kości dicynodonta z późnego triasu, sprzed około 205 mln lat, odkryto w Lisowicach na Śląsku[3].
Dicynodonty były pierwszymi powszechnie zamieszkującymi Ziemię lądowymi zwierzętami roślinożernymi. Dominowały na lądach do czasu pojawienia się dinozaurów. Zamieszkiwały środowiska błotne, część z nich prowadziła ziemnowodny tryb życia. Miały dwa duże kły w szczęce (stąd pochodzi ich nazwa), pozostałe zęby w zaniku – zastąpione rogowym dziobem. Dicynodonty osiągały zróżnicowane rozmiary – od 20 cm do 5 m długości.
Do dicynodontów zalicza się m.in. następujące rodzaje: lystrozaur, Placerias, Dicynodon, Endothiodon, Eodicynodon, Kannemeyeria, Kingoria, Moghreberia, Wadiasaurus.
Przypisy
- ↑ Tony Thulborn, Susan Turner. The last dicynodont: an Australian Cretaceous relict. Proceedings: Biological Sciences. 270 (1518): 985–993 (2003) (en).
- ↑ Dicynodonty żyły o 110 mln lat dłużej. [dostęp 8 lutego 2008].
- ↑ Wojciech Mikołuszko. Potwór z Lisowic. National Geographic Polska. 8 (107): 2–19 (2008).
