Jan Rokita
| Jan Rokita | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 18 czerwca 1959 Kraków |
| Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej | |
| Okres urzędowania | od 1 czerwca 2003 do 5 listopada 2005 |
| Przynależność polityczna | Platforma Obywatelska |
| Poprzednik | Donald Tusk |
| Następca | Donald Tusk |
| Poseł V kadencji Sejmu | |
| Przynależność polityczna | Platforma Obywatelska |
| Okres urzędowania | od 19 października 2005 do 4 listopada 2007 |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Jan[1] Rokita (ur. 18 czerwca 1959 w Krakowie) – polski polityk, poseł na Sejm w latach 1989-2007 (X, I, II, III, IV i V kadencji).
Laureat Nagrody Kisiela i Człowiek Roku tygodnika Wprost 2003. Mąż Nelli.
Spis treści |
[edytuj] Wykształcenie i młodość
Jest absolwentem Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 80. należał do Niezależnego Zrzeszenia Studentów, został również działaczem opozycyjnego ruchu Wolność i Pokój, organizacji o profilu antykomunistycznym i pacyfistycznym. Po 1980 wstąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "Solidarność". Został wówczas przewodniczącym tego związku zawodowego na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Po wprowadzeniu stanu wojennego został internowany na okres od 23 stycznia 1982 do 2 lipca 1982[2].
W maju 1986 został ponownie zatrzymany przez funkcjonariuszy SB. W czasie aresztowania pobrano mu siłą odciski palców, popełniono też kilka zasadniczych uchybień prawnych. Zaskarżył ich, a proces wygrał przed Sądem Najwyższym.
[edytuj] Obywatelski Klub Parlamentarny, 1989-1991
W 1989 został wybrany posłem na Sejm X kadencji (tzw. Sejm kontraktowy). Był wówczas członkiem, a zarazem wiceprzewodniczącym Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. W Sejmie przewodniczył również Komisji Nadzwyczajnej do Zbadania Działalności MSW, która zajęła się zbadaniem archiwów dawnej Służby Bezpieczeństwa. Był autorem raportu końcowego z jej prac, zwanego "raportem Rokity".
[edytuj] Unia Demokratyczna i Unia Wolności, 1991-1997
W 1991 przystąpił do Unii Demokratycznej, był przedstawicielem jej prawicowego skrzydła. W tym samym roku wybrany został na posła I kadencji. W rządzie Hanny Suchockiej pełnił funkcję ministra – szefa Urzędu Rady Ministrów. Zajmował się wówczas między innymi planami reformy podziału administracyjnego.
Po upadku rządu i przedterminowych wyborach w 1993 został posłem II kadencji, ponownie z listy UD. Od 1994 należał do nowo powstałej Unii Wolności. W 1995 był współautorem Inicjatywy 3/4, mającej na celu niedopuszczenie do zwycięstwa Aleksandra Kwaśniewskiego w wyborach prezydenckich w tym samym roku. Otwarcie odżegnywał się od poparcia w wyborach Jacka Kuronia, oficjalnego kandydata UW.
[edytuj] Akcja Wyborcza Solidarność, 1997-2001
W styczniu 1997 odszedł z Unii Wolności, współtworząc nowe ugrupowanie pod nazwą Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe, które przystąpiło do Akcji Wyborczej Solidarność. Kandydując we wrześniu 1997 z list koalicji zorganizowanej przez Mariana Krzaklewskiego, został posłem III kadencji. W Sejmie był przewodniczącym Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych. Współtworzył reformę samorządową rządu Jerzego Buzka. W 2000 wybrano go prezesem Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego, w którym zajął miejsce Mirosława Stycznia. Był zdecydowanym przeciwnikiem kandydatury Mariana Krzaklewskiego w wyborach prezydenckich.
[edytuj] Platforma Obywatelska, od 2001
Po powstaniu Platformy Obywatelskiej w styczniu 2001 początkowo był przeciwnikiem przyłączenia się do niej Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego. Krytykował polityków, którzy przeszli z AWS do PO. Po paru miesiącach zdecydował się na akcesję do PO.
We wrześniu 2001 uzyskał mandat posła IV kadencji, zdobywając 20 251 głosów w okręgu krakowskim. W 2002 kandydował na prezydenta Krakowa, poniósł jednak porażkę przegrywając z kandydatem popieranym przez SLD i PSL Jackiem Majchrowskim oraz z Józefem Lassotą z Unii Wolności.
Od czasu pierwszej krajowej konwencji Platformy Obywatelskiej w czerwcu 2003 do końca kadencji parlamentu IV kadencji w 2005 pełnił funkcję przewodniczącego klubu poselskiego Platformy Obywatelskiej. Ponownie pracował w Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych.
Szczególną popularność zapewniła Janowi Rokicie praca w komisji śledczej badającej tak zwaną "sprawę Lwa Rywina". Była to pierwsza komisja śledcza, obrady były transmitowane na żywo, odnosząc duży sukces medialny. Od czasu komisji nastąpił wzrost popularności Jana Rokity, a notowania Platformy Obywatelskiej wzrosły, z około 14% do niemal 25%.
We wrześniu 2003 liczne komentarze wzbudziło jego sejmowe przemówienie, w którym nawoływał rząd Leszka Millera do twardego obstawania przy systemie podejmowania decyzji w Unii ustalonym traktatem nicejskim. W trakcie parlamentarnej debaty wykorzystał sformułowane przez Jacka Saryusza-Wolskiego hasło Nicea o muerte - Nicea albo śmierć, będące parafrazą hasła Fidela Castro socialismo o muerte.
W wyborach parlamentarnych we wrześniu 2005 uzyskał 72 145 głosów. Na plakatach wyborczych reklamował się jako "Premier z Krakowa" (po porażce wyborczej PO stało się to elementem żartów, m.in. powstało powiedzenie "zamiast premiera w kapeluszu mamy premiera z kapelusza", co było również aluzją do przejęcia rządu przez Kazimierza Marcinkiewicza). Uznawany był za zdecydowanego zwolennika utworzenia koalicji rządowej z Prawem i Sprawiedliwością w parlamencie V kadencji. Uzyskany w 2005 mandat poselski wygasł 4 listopada 2007.
W październiku 2006 premier Jarosław Kaczyński po ujawnieniu informacji pochodzących z tzw. "szafy Lesiaka" uznał, iż w okresie gdy Jan Rokita pełnił funkcje szefa Urzędu Rady Ministrów, musiał wiedzieć o prowadzonej akcji inwigilacji opozycji, gdyż wiązało się to z jego kompetencjami. Zeznając później w tej sprawie przed sądem, Jarosław Kaczyński nie podniósł jednak tych zarzutów. Rok wcześniej w wywiadzie dla "Gazety Wyborczej" Jarosław Kaczyński stwierdził, że na podstawie akt sprawy inwigilacji prawicy "nie można postawić zarzutów nikomu z Platformy Obywatelskiej"[3].
W wyborach samorządowych w 2006 kandydat Platformy Obywatelskiej na urząd prezydenta Krakowa poseł Tomasz Szczypiński zdobył 55 779 głosów (22,88%), zajmując 3. miejsce. Wyprzedzili go kandydat PiS Ryszard Terlecki z wynikiem 63 860 głosów (26,20%) oraz ubiegający się o reelekcję Jacek Majchrowski z wynikiem 103 157 głosów (42,31%). 18 listopada 2006 grupa krakowskich parlamentarzystów PO z Janem Rokitą na czele postanowiła poprzeć Ryszarda Terleckiego w drugiej turze, sam Jan Rokita bez zgody władz partii wystąpił w spocie wyborczym kandydata PiS na tle symboli partyjnych PO. Zarząd Platformy w Krakowie nie poparł oficjalnie żadnego z konkurentów.
28 stycznia 2007 ogłosił dorobek prac kierowanego przez niego tzw. gabinet cieni Platformy Obywatelskiej. Uczynił to bez konsultacji z członkami "gabinetu cieni" ani z władzami Platformy[4][5].
Podczas przygotowań do przedterminowych wyborów 2007 i sporów wokół listy krakowskiej PO (pierwotnie nie umieszczono tam m.in. Jarosława Gowina) zagroził wycofaniem się z wyborów[6].
[edytuj] Odejście z polityki
14 września 2007 w programie "Bohater tygodnia" w TVN24 ogłosił, że nie będzie kandydował do parlamentu w przedterminowych wyborach parlamentarnych, zapowiadając wycofanie się z życia publicznego. Decyzję tę motywował nominacją swej żony Nelli Rokity na stanowisko doradcy prezydenta Lecha Kaczyńskiego ds. kobiet, która miała miejsce kilka godzin wcześniej[7][8].
W 2008 wraz z Rafałem Dutkiewiczem, Rafałem Matyją i Kazimierzem M. Ujazdowskim znalazł się wśród twórców portalu internetowego Polska XXI. Jesienią tego roku został komentatorem politycznym "Dziennika"[9].
[edytuj] Procesy sądowe
13 lipca 2007 Jan Rokita został w pierwszej instancji skazany w prywatnym procesie karnym na karę grzywny 5000 zł, za nazwanie Grzegorza Wieczerzaka "bardzo znanym przestępcą"[10].
10 grudnia 2007 warszawski sąd okręgowy orzekł, iż ma on przeprosić prokuratora i byłego szefa policji Konrada Kornatowskiego za to, iż opisał go jako "wyjątkowo nikczemnego prokuratora, który hańbi polską policję"[11].
[edytuj] Życie prywatne
Pierwszą żoną Rokity (ślub cywilny) była Katarzyna Zimmerer, dziennikarka i pisarka. Drugą żoną Jana Rokity (ślub w kościele katolickim) jest Nelli Rokita (posłanka z ramienia Prawa i Sprawiedliwości VI kadencji), Niemka pochodząca z Kirgistanu. Razem wychowują jej córkę z pierwszego małżeństwa.
Przypisy
- ↑ W latach 80. i 90. XX wieku oraz na początku XXI wieku znany pod imieniem Jan Maria. W wyborach do Sejmu w 2005 kandydował jako Jan Władysław (Serwis PKW – Wybory 2005). W rozmowie z reporterem powiedział, że ma potrójne imię Jan Maria Władysław. Jednakże zgodnie z ustawą z dnia 29 września 1986 nie można posiadać więcej niż dwóch imion. Czasem pojawia się czwarte imię Piotr.
- ↑ Baza represjonowanych
- ↑ Rokita: nikt z PO nie wiedział o inwigilacji prawicy, portal wp.pl z 10 października 2006
- ↑ Rokita przedstawił dorobek prac "gabinetu cieni", portal wp.pl z 28 stycznia 2007
- ↑ Tusk: Jestem przekonany, że Rokita nigdzie się nie wybiera, portal gazeta.pl z 28 stycznia 2007
- ↑ "Rzeczpospolita" z 11 września 2007, s. A4
- ↑ Jan Rokita: Rzucam politykę z miłości do żony, portal dziennik.pl z 14 września 2007
- ↑ Rokita ogłosił, że nie wystartuje w wyborach, portal gazeta.pl z 14 września 2007
- ↑ Rokita: Wracam do polityki, portal dziennik.pl z 1 września 2008
- ↑ Rokita skazany na 5 tys. grzywny, portal money.pl z 13 lipca 2007
- ↑ Sąd: Rokita musi przeprosić Kornatowskiego, portal gazeta.pl z 10 grudnia 2007
[edytuj] Źródła
Maciej Płażyński | Jan Rokita | Donald Tusk | Bogdan Zdrojewski | Zbigniew Chlebowski
|
||||||||||
